Kullapalavik
GULLÆÐIÐ
Suurel kullapalviku ajal, Alaska oli mehe ainuke lootus ja unistus, alastamatu sireen kaugel põhjas, meelitamks tuhandeid oma jäisesse rüppe. meelitamks tuhandeid tundmatusse kaugusesse.
Í gullæðinu mikla dreymdi menn um Alaska, tálbeitu norðursins, sem dró þúsundir manna að ísilögðum og ókönnuðum svæðum.
Chilkoot Pass oli suur kullaväljade tõke.
Chilkoot-hálsinn var helsta hindrunin á leiðinni.
Ületamaks Chilkoot Passi mehed seisid silmitsi viletsuse ja raskustega.
Hálsinn olli ómældum hörmungum.
Paljud kaotasid oma elu. mõned langesid teel, teised kaotasid usu ja pöördusid tagasi. Aga vapramad läksid edasi.
Margir fórust, sumir féllu örmagna við vegkantinn, aðrir gáfust upp og snéru við en þeir fræknu héldu áfram.
Kaugel jäises põhjas, sügaval keset vaikust eikusagil, tuli kohkumatu üksildane kullaotsija
Á norðurhjara veraldar, langt inni í öræfum, gekk einmana gullgrafari ótrauður.
Ja kusagil seal mittekusagil oli järgmine üksildane kullaotsija.
Á svipuðum slóðum var annar einmana gullgrafari.
Täis ettevaatlikku optimismi meie väike Columbus laskus, siis peatus, astus, libastus ja libises.
Af bjartsýni lagði Kólumbus okkar af stað niður á ókannaða auðnina. Hann fetaði sig áfram, skrikaði og rann.
"Las ma nüüd vaatan," mõtles väike mees.
"Sjáum til," hugsaði Litlikall.
"Enne kui ma tean kus ma olen, ma pean minema sinna."
"Áður en ég veit hvar ég er þarf ég að ná þangað."
seal sellel kümlmenud kõnnumaal sai unistus tõeks, ja üksik hääl kriiskas pidulikult taevasse,
Í frosinni auðninni rættist draumur og einmana rödd hrópaði til himins:
"Eureka!
"Húrra!
Ma olen selle leidnud, kullast mäe!"
Ég fann það! Heilt gullfjall!"
Aga loodusjõud naersid, möirgasid ja müristasid.
En náttúruöflin hlógu, öskruðu og þrumuðu.
Selles möirgavas eikusagil oli üksik majake, Ja järgmine üksik mees, Black Larson, üks arusaamatu, röövellik kaabakas.
Í auðninni var afskekktur kofi og annar einstæðingur, Svarti Larson, ósvífinn ræningi og þorpari.
väljast tormi käest tuli väike mees et leida peavarju ja isegi väheke ravi.
Inn úr gnauðandi storminum kom Litlikall að leita skjóls og, ef til vill, eilítillar gestrisni.
Seal ta istus, puhkas oma väsinud luid kui tuul hulgus läbi ukseaugu
Hann settist og hvíldi lúin bein meðan ískaldir vindar ýlfruðu og blésu gegnum götin.
"Tule siia," ütles Larson.
"Komdu hingað," sagði Larson.
"Mida sa teed?"
"Hvað ertu að gera?"
"Söön, ilmselgelt."
"Borða, auðvitað."
"Kasi välja."
"Út með þig."
"Mine juba!"
"Svona!"
Tuul oli tekitanud juba Suurele Jimile omad mured.
Vindurinn gerði Stóra Jim líka grikk.
Suur Jim oli õilsat tüüpi. Ta oli palju kannatanud.
Stóri Jim var göfugur og hafði þjáðst.
Oh, kuidas ta armastas kannatada. Ta kannatas kõik välja.
Hann elskaði að þjást, hann þjáðist yfir hverju sem var.
"Kasi välja," ütles Black Larson.
"Út með ykkur," sagði Larson,
"Või ma lasen teid tina täis."
"eða ég fylli ykkur báða af blýi."
"Nüüd nii, Teie kaks minge siit välja!"
"Svona, út með ykkur báða."
"Välja!"
"Út"
Sellist sorti hääl Jimile ei meeldinud.
Þvílíkan hávaða á Jim bágt með að þola.
"Mina jään siia, selge?"
"Ég fer ekki fet, skilið?"
"Täpselt siia," ütles Suur Jim.
"Ekki fet," sagði Stóri Jim.
"Jah, sir, tema jääb täpselt siia," Ütles väike mees.
"Já, hann fer ekki fet," sagði Litlikall.
"Selge? Me jääme täpselt siia."
"Skilurðu það, við förum ekki fet."
Ja nii nad tegidki, Päevad ja ööd . Majake kriuksus ja kräuksus.
Þeir fóru ei fet dögum saman og kofinn hristist og skalf.
kaks meest kõndisid ja mitte kunagi nad ei rääkinud, nälg näris nende konte.
Þeir gengu og sögðu ekki neitt og hungrið að þeim svarf.
"Ma pean süüa saama!" karjus Suur Jim.
"Ég verð að fá mat! ," hrópaði Stóri Jim.
"Ma pean süüa saama!"
"Ég verð að fá mat!"
"Mida sa sööd?" ütles Black Larson.
"Hvað ertu að borða? ," spurði Larson.
"Midagi."
"Ekkert," sagði Litlikall.
"Ava oma suu!"
"Opnaðu munninn!"
"Valetaja! On see küünal."
"Lygari, það er kertið þarna."
"See?" Küsis väike mees.
"Þarna? ," sagði Litlikall.
"Kui rõve."
"En viðurstyggilegt."
"Kui sa midagi minu eest varjad ma tapan su!"
"Ef þú ert að pukra eitthvað sker ég þig á háls."
"Keegi meist peab tormi trotsima, kui me süüa tahame saada."
"Einn okkar verður að fara að leita matar," sagði Jim.
"Tulge siia, mõlemad."
"Komið hér, báðir tveir."
"Me tõmbame kaarte madalama saanu läheb."
"Við drögum og sá sem fær lægsta spilið fer."
"Sina see oled," ütles Jim.
"Það ert þú," sagði Jim.
"head aega, õnn kaasa."
"Bless og gangi þér vel."